Անկեղծ ասած ես ոչ այդքան երրորդ սորտի երաժշտություն եմ լսում սովորաբար, բայց դե դասականի հետ, ո՞նց ասեմ, ծանոթ չենք: Գիտեք ինչպե՞ս է, ես, ինչ արած, չեմ մեծացել կլասիկ երաժշտական կրթությամբ ջութկահարների և/կամ 70/80-ականնեին իրենց ռոքեր ձևացնող ծնողներով ընտանիքում: Մենք ոչ դաշնամուր ունենք, ոչ էլ առավելևս կարող ենք նվագել: Ինքս` ավելի մեծ տարիքում գտա ԼԱՎ երաժշտությունը, լսելցի, հասկացա: Նայեցի ԼԱՎ ֆիլմեր, հասկացա: Եւ այլն…: Բայց դե դասականը հաստ գրքի նման բան ա, հեշտ չի սկսել:

Կարծիքս`
Կարծում եմ կլասիկ երաժշտությունը մի բան է, որ միայն ինչ-որ առանձնակի ընկալունակության մարդ կարող է հասկանալ ինքնուրույն: Մյուսներից շատերին(խոսքը գնում է առանց երաժ. կրթ. մարդկանց մասին), սակայն, կարելի է տանել ու սովորացնել, սովորացնել հասկանալ: Օրինակ ինձ ժամանակին սովորացրին հասկանալ Պիտեր Գրինվեյի Ֆիլմերը` մի նախադասությամբ, բայց կարողացան: Այստեղ նույնն է:
Անձամբ, անկեղծ ասած, քիչ (1-2) մարդ եմ ճանաչում, ով ՀԱՍԿԱՆՈՒՄ Է դասական երաժշտություն, չնայած շատերն են խոսում: Եւ ոչմեկ (երևի ցավոք, չգիտեմ) ով լսում է Կոմիտաս, որովհետև հասկանում է, այլ ոչ թե որովհետև ինչ-որ մեկը այդպես է կարծում, կամ պետք է ԱՍԵԼ որ լսում ես:

Խնդիրը`
Կարծում եմ հնարավոր է ինչ-որ կերպ բացատրել, բռնել ձեռքից և տանել ինձ, մեզ, բոլորիս այնտեղ ուր բացվում են դասական երաժշտության գաղտնիքները: Մնում է միակ հարցը` ո՞վ կտանի մեզ այնտեղ:

Ինչո՞ւ է այդպես: Ինչպե՞ս կարող է: Եւ այլն:
Ինքնաոչնչացման գործընթացը կանգնացնելու համար, կամ էլ պարզապես հասկանալու պատճառով եկա հետևյալ եզրակացության: Աղջիկները, որոնք խելացի են, գեղեցիկ, ազատ(մտավոր իմաստով), հումորով (և այլն, ըստ ցուցակի) այդպիսիսն են հենց այն պատճառով, որ ընկեր ունեն, և ոչ հակառակը` ինչպես պիտի թվար:

Ի՞նչ:
Այս, եզրակացությունը զարմացնում է: Սակայն այն մի կողմից բացատրում է այն անոմալիաները, որ տեղի ունեն մեզանում հակառակ սեռերի միջանձնային հարաբերություններում (նենց տպավորություն ա, որ բրիտանական խորհրդի համար մանիֆեստ եմ գրում :) ): Մյուս կողմից դա կարելի է շատ հեշտ բացատրել նույն այս, մեր սիրելի, հասարակական ռեժիմի “կանոնների” և, ինչու չէ, կենդանական բնազդների սահմաններում:

Մանրամասնեմ:
Նախ, նրանց ով չհամաձայնվեց “հենց այն պատճառով, որ ընկեր ունեն” հաստատման հետ:
Ես նկատի ունեմ ոչ թե աղջկա մոտ այդ հատկությունների պատահական առաջացումը, այլ դրանց չթաքցնելը: Այս վերջինն է, որ կապված է կյանքի ընկեր, ապագա ամուսին (և այլն, ըստ ցուցակի) ունենալու հետ:

Հիմա անոմալիաներից:
Այդ անոմալիաները թեկուզև տարբեր են, բայց կարելի է ընդհանարացնել մեկի տակ` “երրորդ, կողմնակի անձանց պարտադիր ներգրավումը երկու հակառակ սեռի անձանց ցանկացած հարաբերությունների մեջ”: Այդ կողմնակի անձանց դերում բոլորս ենք, անխտիր, հարևաններ, աղջկա եղբայրներ, տղայի ընկերներ, նույն այդ աղջկա ընկերուհիներ, կուրսեցիներ, անցորդներ, անծանոթներ, մարշուտնու շոֆեռներ և ընդհանրապես ամբողջ ազգը` քուչում պպզածից մինչև թանկանոց բազկաթոռներում տեկիլա խմողները (ամենահետաքրիրը, որ սրանց մեջ այնքան ընդհանուր բան կա, որ իրենք էլ չեն պատկերացնում) հետաքրքրված են, իրենց “քրոջ” ու “հալալ ախպոր” ապագայով (եթե նույնիսկ վերջիններս չեն էլ պլանավորւմ ոչինչ): Հանկարծ ինձ սխալ չհասկանաք, խոսքը միայն “քյառթուական մշակույթի” կրողների մասին չէ` բոլորի: Այստեղից էլ անոմալիաները, որոնք, երկու անձանց թեկուզև անմեղ հարաբերություններում հետաքրքրվածների արդեն հայտնաբերված մեծ քանակի պայմաններում, հասկանալի են` կաշկանդվածություն, ետին մտքեր, դիմակավորումներ, վախ, և այլն ըստ ցուցակների, ցուցակների, ցուցակների…

Բա հետո:
Ի՞նչ է պետք աղջկան ունենալու համար նորմալ (նկատի ունեմ առանց սեռական ենթատեկստի) հարաբերություններ տղայի հետ, առանց անհանգստացնելու և իր դեմ լարելու ազգի մի ստվար գլխաքանակ, ճիշտ է` ալիբի: Իսկ ինչ՞ը կարող է լինել ալիբի, ճիշտ է` ընկեր ունենալը: Եթե, իհարկե, ընկերը վերհիշյալ “մշակույթի” նվիրյալ չէ (նվիրյալները վերջերս բոլոր բնագավառներում են քչացել), ապա բոլորի “բերանները փակ են”, կասկածները մարած, կուրացնող լույսերը անջատված:

Եւ՞:
Եւ մարդիկ բացահայտվում են: Նրանք, որ տարիներով իրենք իրենց խայծ և թիրախ զգալով թաքնվում էին զսպվածության, “տան աղջկա”(վատ իմստով) և այլ անթափանց դիմակների տակ հիմա կարող են բացահայտել բոլոր ունակությունները: Ալիբին լավ բան է:
Սա էլ բերում է սկզբում բերված եզրակացությանը:

Մի քիչ էլ բնազդներից:
Չէի ցանկանա “հայ աղջկա անաղարտ կերպարը” խարխլել, մանավանդ արդեն բազմիցս հիշեշված մշակույթի ներկայացուցիչների աչքերում, բայց աղջիկը առաջին հերթին աղջիկ է հետո նոր հայ ;) : Եւ դա ունի իր առողջ և անհերքելի հետևանքները: Մինչև կյանքում հաստատվելը, բոլոր հակառակ սեռի առանձնյակները բաժանվում են երկու պարզ խմբի` անհույս և պոտենցիալ: Շփվել (կրկին նկատի ունեմ` առանց սեռական ենթատեքստի) անհույսների հետ չի կարելի հասկանալի պատճառներով, շփվել պոտենցիալների հետ չի կարելի գումարային պոտենցիալը չփոքրացնելու համար (հուսով եմ դուք հասկացաք ;) ): Եւ ի՞նչ ստացվեց: Ոչինչ ուրախացնող:

Իմ խորին ցավակցությունները աղջիկներին: Նույնից` տղաներին:
Եւ բոլորիս` համբերություն:
Այսպես: Տխուր և անհույս: Չգիտեմ…

Հ.Գ.
Համոզեք, որ սխալ եմ…

Խնդրում եմ… ;)

ԲԱՅՑ առաջանում են հարցեր` ի՞նչ ուրիշ աշխարհ, կամ լավ, ասենք հասկացա, արդյո՞ք դուք վստահ եք, որ իմ, մեր, ամեն մեկիս ու բոլորիս ուզած “ուրիշ աշխարհը” նույնն է, կամ ավելի վատ, միթե՞ մենք, նկատի ունեմ մեզ` հոմոսապիենսներին, ընդունակ ենք լինել փոխողը (տվեք ավտոմատը գնամ փոխեմ, հա՞ :) ):

Սրանք ու էլի հարցեր առաջանում են ու ես չգիտեմ պատասխանները, չնայած կասկածում եմ մի բանի կգայինք, եթե կոնկրետացնենք թե ինչ ենք փոխում, ոնց ենք փոխում, հնարավոր է արդյոք, ումից ենք սկսում…

Թե չե կստացվի, որ մենք պիտի հարգենք ամերիկային, որովհետև նրանք սևամորթներին ազատություն են տվել (իհարկե դուք հիշում եք ով իրենց զրկեց դրանից), հետո էլ փրկելու ենք աֆրիկան մեր իսկ ժլատ, ու դեպի ամեն ադամանդը ձգվող ձեռքերից :(

Իսկ մինչև էտ, պռոտեստի նկատառումներով, ես կողմ եմ սադո-մազո, նարկոտիկախառը, սպանություններով, արյունով… աշխարհ ստեղծելուն: Վախենալու է՞: Չգիտեմ:

—————-
*
“another world posible” (c) WSF (չնայած սրանք ոնց որ չեն թաքցնում իրենց ուզածը ;)
“bethechange”, (c) CNN (փրկենք աֆրիկացիներին մեզնից)

Հարցն, երևի, ինչպես և բոլոր հարցերը այս փոքր և դեր շատ երիտասարդ մոլորակի վրա, վաղուց հայտնի է, կ՞ա արդյոք լույս ճանապարհի վերջում, ինչ կա խաչմերուկից այն կողմ, և, ամենակարևորը, ինչից վախենալ մթությունի՞ց, թե նրանից ինչ կարող է թաքնվել նրանում: Վաղվա օրվա տեսնելու ցանկության բացակայությունը, հուսով եմ (կարդա` վստահ եմ) կհաղթահարվի մայր բնության կոմից իմ նախնիներին տրված ադապտացիայի ուժեղ ունակությամբ: Միակ հարցը, որ մնում է, գոնե հիմա, ինչ կլինի դա` սովորել քայլել մթության մեջ, կարողանալ տեսնել հեռուն և քայլել վստահ, թե կուրանալ աչքերին կիրառություն չգտնելով: Հնչում է, իհարկե, շատ ծանոթ և հստակ` “լինել թե չլինել”, ահա որտեղ է մեծ գրողի գործի անմահության գաղտնիքը` մենք:

Բացահայտումների երեկոն շարունակվում է հարգելի ընթերցող, եթե կա այդպիսին, անցնենք ամենահետաքրքրին, նրանց ում մասին փարոսը կորցրած գիտակցությունը, հիշել անգամ չի ուզում, բայց բավականին գիտակից է կասկածելու թե կարիքը` ինչպես եղել է միշտ, կա, բայց իրատես է ավելի` հասկանալու համար դրա մոռացման անհրաժեշտությունը փրկվելու համար: Հետագա գոյության հնարավոր ճանապարհների որոնման բարդ, և թվում է թե անվերջ, այս պրոցեսում կան իհարկե առանձին, դեռևս կասկածելի և զուտ տեսական տարբերակեր, որ հակառակ սեռի քնքշանքը, կարող է և լինել այն ուղին, որը կհանի մեզ այստեղից, բայց տեղյակ լինելով գինու և նույն այդ սեռի` կենտրոնական նյարդային համակարգի վրա ազդեցության մասին, այդ, թեկուզ և տեսական, տարբերակները մերժվում են և դրվում գլուխը ավազի մեջ խրելու տարբերակների շարքում, այսպես ասած, վերջին տարբերակ: Այս ամենի հետ, երիտասարդ արու օրգանիզմին հաշտվելը, իհարկե, ծանր է, որովհետև կան մեր անկատար մարմնում օրգաններ, որոնք, ինչքան էլ ցավալի է ընդունել, պակաս գիտակցությամբ են առանձնանում և թեև տվյալ դիտարկվող առանձնյակը ընտրել է ռացիոնալիզմին տուրք տալու և անվարան հետևելու ճանապարհը, բայց թեժ պայքար է տանում իր իսկ երակներում, իր իսկ հետ: Կա տարբերակ, որ այդ պայքարի վրա ծախսվող էներգիան կարելի է օգտագործել ավելի կիրառական ուղղությամբ, բայց դրա մեթոդների մշակման համար ժամանակ չկա: Այսպիսով դարերի պայքարը կյանքի և մահվան, այսօրվա և հավերժի, մարմնի և հոգու` առանձին վերցված էակի մեջ, այսպես ասած, լաբորատոր պայմաններում: Ցավոք, հասկանալով սեփական մտավոր հնարավորությունները, պետք է ընդունել, որ այդ պայքարը ու ճակատամարտերը դժվար թե բերեն դարավոր հարցերի լուծմանը, այլ, ինչը ավելի իրական և հաճախ հանդիպողն է, կբերեն օրգանիզմի հյուծման և ոչնչացման` այլ օրգանիզմների նույն պայքարին ծառայելու կոչված անվերջությանը ձուլվելու տեսքով, բայց քանի որ այդ պրոցեսը, առանց մեր ներգործման էլ անդարձելի է, դրա մասին անհանգստանալը ժամանակի կորուստ է:

Ընդհանրապես, նույնիսկ իմի բերելով Փրկության հնարավոր (ես կասեի` այժմ տեսանելի) տարբերակները, դժբախտաբար տեսնում ենք, և առավելապես, ավազի մեջ գլխի խրման բազմապիսի ձևեր, որոնց ուժի մասին, թերևս, կարելի է դատել ազդված և երջանիկ երևացող էակների քանակից (չնայած երևի այս դեպքում գլխա-քանակից): Օրինակ, ինչո՞ւ չտրվել հաճոյամոլությանը, չգիտեմ, միթե Իսկական ճանապարհի, որպես այդպիսինի, գույության Հավատն է, որ զսպում է, թե պարզապես սննդական շղթայի ավելի ցածր էակներին նմանվելու ցանկության բացակայությունը, չգիտեմ:

Ահա և այն, սպասված և բնորոշիչ բառ-տերմին-իմաստը` Չգիտեմ: Այո՛, ես չգիտե՛մ (և արդեն վաղուց ;) ): Չգիտեմ ինչ կլինի, ինչ կա, երբեմն կասկածում եմ, որ նորմալ չգիտեմ նույնիսկ այն ինչ եղել է: Չգիտեմ ինչ անել, կամ ինչպես: Մարդկային գոյության ընթացքում այնքան չգիտեմներ են ստեղծվել, որ այստեղ դրանց շարադրելը տեղին չի:

Չգիտեմ, թե ինչպես կարող եմ ավարտել այս անհույս թվացող մենախոսությունը, որովհետև, ավարտի համար պետք է վերջաբան, իսկ ես ոչ միայն չունեմ, կամ դեռ չունեմ, այլ չեմ պատկերացնում նույնիսկ թե ինչպիսին այն կարող էր լինել… կա տարբերակ, որ դա լավ է, որ որոշ բաներ ես չգիտեմ…